از شهردار وقت درخواست نمودم که این باغ افتخار نام فردوسی را داشته باشد. چون فردوسی با اثر بی همتای خود شاهنامه، تاثیر شگرفی در پایداری زبان و فرهنگ ایران داشته است. این باغ نیز بر همبستگی اقوام ایرانی توجه ویژه دارد. این طرح در دره و ارتفاعات غربی و شمالی باغ جمشیدیه، در زمینی به مساحت حدود ۳۰ هکتار طراحی شده است. عناصر اصلی آن عبارت‌اند از طراحی پنج واحد فرهنگی–پذیرایی شامل چهار خانه فرهنگ برای اقوام ایرانی (آذربایجان، ترکمن، کردستان، زاگرس) و یک مرکز میعادگاه برای این خانه‌ها، نمایشگاه گیاهان کوهستانی، نیایشگاه (نمازخانه)، مجموعه‌ای از مجسمه‌های سنگی بزرگ ساخته‌شده از سنگ‌های سرگردان کوه، پارک سنگی، و آسانسور در شیب طبیعی از دره جمشیدیه تا ارتفاع ۲۲۵۰ متر. باغ سنگی در دامنه طبیعی کوه، بین ارتفاعات ۱۸۰۰ تا ۲۱۰۰ متر از سطح دریا، جانمایی شده است. قرار بود که تعداد بیشتری از خانه‌های فرهنگ اقوام ایرانی طراحی و اجرا شود، اما با تغییر شهردار وقت، این طرح به‌طور کامل پیاده‌سازی نشد. در طراحی و اجرا تلاش شده است که بستر کوهستان مورد تخریب قرار نگیرد و طرح از فراز و نشیب‌ها پیروی نماید. هر سنگ دستمایه طراحی قرار گیرد. گیاهان کاشته شده بیشتر از نوع مقاوم در کوهستان است. * در بخش انتشارات، یک گزارش فشرده از این طرح ارائه شده است. ** طرح راهبردی مربوط به این محدوده در بخش ۶ شماره ۵ ارائه شده است. *** در بخش انتشارات، کتاب "طراحی در طبیعت" درباره این طرح است.