ایرانیان در طول تاریخ، مردمانی طبیعت‌گرا بوده‌اند. باغ‌های پرآوازه‌ی ایرانی یکی از نشانه‌های آن است. نیاکان خردمند ما در ساختمان‌های مردمی و همگانی، در گذرگاه‌های شهری، ساختمان‌های اداری، بازرگانی و حتی آرامگاه‌ها، از یک یا چند گوهر زیستی مانند آب، بوته، گل، درخت و ... بهره می‌بردند.
در چند دهه‌ی گذشته، توسعه‌ی پرشتاب شهرها به‌تدریج از پیوند مردم با طبیعت و گوهرهای زیستی (میراث طبیعی ) کاست. من بر این باورم که هر شهر و مردمانش می‌بایست پیوند انسان، شهر و طبیعت را ترازمند سازند و گوهرهای زیستیِ به‌جا‌مانده از نیاکان خود همانند باغ‌ها، رودها، دره‌ها، کوه‌ها، چشمه‌ها، کرانه های دریا و مانند أنها را به‌درستی پاس دارند و آن‌ها را به شایستگی به نسل‌های بعد تحویل دهند ، وگرنه، شهرهایی غم‌انگیز و بی‌روح خواهیم داشت با انبوهی ارساختمانها وتوده‌هایی از ساختمایه ها ،با شهروندانی افسرده، پرخاشگر و شرمگین در برابر نیاکان و نسل‌های آینده.
با باور استوار به واژگان و فرازهای بالا، در طرح‌های خود، تا آنجا که امکان‌پذیر بوده، تلاش نموده‌ام که راه‌حل‌هایی برای پیوند شهر و مردم، و نسل جوان، با زیستگاه‌ها و گوهرهای زیستی و به‌ویژه در طرح‌های بزرگ شهری بر قرارنمایم .
در این طرح‌ها، هرگونه تصمیم‌گیری و طراحی بر پایه‌ی ودر چهاچوب یافته‌ها و بایدها و نبایدهای مطالعات محیط‌زیستی و طراحی محیطی می‌باشد.
شایسته‌ی یادآوری‌ست که در هر طرح، از همکاری و راهنمایی اساتید دانشگاه‌ها، اندیشمندان رشته‌های گوناگون، کارشناسان کارآزموده و دانشجویان پرتلاش هررشته‌ که همگی دوست‌داران محیط زیست این کشور هستند بهره برده‌ام.